
«نوشتن مبارزه با انقراض انسانیت است. -ویلیام فالکنر.»
این را پارسال توی روز خبرنگار آیدا برایم اساماس کرده بود. آیدا دیشب بعد از نزدیک به یک ماه دستگیری با قرار موقت آزاد شد. اکثر دوستان و آشنایان دیگرم هم مثل نادر بختیاری، نیما کوکلانی، رئوف طاهری و ... هم با قرار وثیقه آزاد شدهاند. اما خیلی از عزیزان ما، خیلی از فرزندان راستین ایران هنوز در وضعیتی نامشخص در بندند. خیلی از روزنامهنگارها هم اگر دستگیر نشده باشند یا در سکوت و بهتاند و یا از بیمجالی به سکوت تن دادهاند تا به مردادی گام بگذارند که ده روز بعد، هفدهمین روزش به نام آنهاست. اما نه! مگر مبارزه با انقراض انسانیت هراس برمیدارد؟ مگر حسین (ع) برای انسان، انسانیت و آزادی قیام نکرده بود و مگر علی (ع) و همنام علیوارش دکتر علی شریعتی، برای انسان بودنشان در بین هزاران حیوان صفت نبود که مظلوم ماندند و مظلوم نامیده شدند؟ حتی اگر با چاه، ما درد دلمان را خواهیم گفت. شاید ته چاه کسی باشد که همهی امیدش به مویههای ماست. ما با سکوت به استقبال روز خبرنگار نخواهیم رفت. خدایا! از شر دجالها، از شر مارقین و قاسطین زمانه به تو پناه میبریم.
«و اعتبر بما مضي من الدنيا لما بقي منه, فان بعضها يشبه بعضا, و آخرها لاحق باولها,
و از گذشته دنيا آيندهاش را چراغ عبرتي بساز، چرا كه پارههاي تاريخ با يكديگر همانندند و در نهايت پايانش به آغازش ميپيوندد» علی (ع)
پی نوشت: خبرنگاران در خیابان نیستند.