سالِ نو بوی ِ نفت می دهد ، دستِ من بوی ِ بمبِ اَتُم
سهم ِ ما چارشنبه جنون ، انفجار ِ کمی حس ِ گُم

باز هم پشت ِ پِلک ِ تفنگ ، کودکی منفجر می شود
از غم ِ اینهمه خون و خون ، واژه هایم کِدر می شود

پشت ِ سجاده ی بغض ِ من ، یک قنوت ِ دوباره کم است
آدمِ نیمه زن / نیمه مرد ، در سَرَت آرواره کم است

تا سیاه ِ مرا له کنی ، زیر دندانی از سال ِ نو
تا بمیرم ، برویم ، هنوز ، از تن ِ خاکی ِ شال ِ تو

از لب ِ واژه خون می چکد ، روی ِ افکار ِ فواره ها
سال ِ نو، گرم تر می شود ، هُرمِ آغوش ِ بدکاره ها

اینهمه درد و رویای من :  روز ِ نو ، مرگ ِ بمب و تفنگ
هفت سین ِ نگاه ِ تو وُ ، رقص ِ لِزگی از آواز ِ چنگ

گرچه در چارراهِ فصول ، تا ابد رد ِ خون ممتد است
نوبت ِ آنکه تقویم را ، با بنفشه ورق می زد است

(میثم یوسفی)

این عکسی ست که حتی روی موبایلم هم دارم و دوست دارم همیشه این صحنه جلوی چشمم باشد! نمی خواستم در آخرین پست ۸۵ هم سیاه بنویسم اما نمی شود! نمی شود!

یکهویی همه ی برنامه های نوروزی ام را کنسل کردم! بلیط اهوازم را کنسل کردم و شیراز هم شاید نروم! ترجیح می دهم توی خانه بنشینم کتاب بخوانم، فیلم ببینم، برای خودم و حامد غذا بپزم بخوابم و هزار کار دیگر!! حتی مثل سال گذشته دوست دارم تنهایی سال تحویل کنم! مثل همه ی تنهایی هایم! مثل حالا که خانواده ام مسافرتند و آمده ام این جا باز تنها باشم. فیلم ببینم. کتاب بخوانم و فقط گاهی حامد هم بیاید پیشم!

دوست داشتم یک دالتون باشم، شاید احمق ترینشان... فقط دوست داشتم!

هنوز می خواهم از احمد کایا برای شما بنویسم. از این که شاعرهای بزرگی مثل ناظم حکمت، آتیلا ایلهان و ... چقدر در کارهایش تاثیر داشتند. از این که خوب می دانست دارد چکار می کند و چه چیزی می خواند. برای ما شرقی ها که خیلی از هنرهایمان به ادبیات وابستگی شدیدی دارد این مساله ی مهمی ست. باز هم از کایا خواهم نوشت. دوست دارم ترانه ای از کایا را با شما تقسیم کنم. از وبلاگ میکرو احساس هم بابت متن اصلی این ترانه تشکر می کنم.

شما بترکانید! ما هم می ترسیم!! 
حال و حوصله ی چهارشنبه سوری را ندارم. الان توی خانه نشسته ام و ترجیح می دهم کارهای دیگری جز کارهای هر ساله ام در این روزانجام بدهم. انرژی شادی کردن هم ندارم. حالم خوب است اما انگیزه و انرژی شما را وقتی الان سر کوچه یا خیابانتان از روی آتش می پرید و شادید در من نیست!!

به صورت اتفاقی نیم ساعت آخر میم مثل مادر را دوباره دیدم. دل سینما برای عمو رسول تنگ خواهد شد اما دل خانواده اش... این روزهای عید..همه شادند.. همه سرخوش اند ولی یک خانواده به عزا نشسته!! من نه مرثیه گوی خوبی هستم و نه عزاداری بلدم، وقتی عزیزی می میرد کم ترین واکنش ها را دارم، فقط دلم برای عزیز رفته تنگ می شود... وقتی خبر مرگ ملاقلی پور آمد همه در دفتر مجله بودیم، مسعود بهارلو که اولین کار سینمایی اش با ملاقلی پور بود داشت دیو.انه می شد... خب من هم احساس خاصی نداشتم! ولی الان دلم برای سه تا بچه ی ملاقلی پور که دیگر بابا ندارند هم می سوزد... فقط...همین!

دیروز ظهر با حامد داشتیم می رفتیم ناهار بخوریم که یادم آمد ۲۴ ساعت غذا نخورده بودم. یعنی آخرین غذا را هم باهم خورده بودیم و تا ۲۴ ساعت بعد آن هیچ غذایی نخورده بودم!! بعضی وقت ها چه قابلیت هایی از انسان بروز می کند! حقیقتا نه به فکر غذا خوردن افتاده بودم و نه وقتش را داشتم!! ولی گرسنه باشم و بی کار، روزی ۵-۶ وعده هم می خورم!!!

چند وقت پیش روی گوشی ام داشتم پیغامی را برای عده ای سند می کردم که بین این همه شماره ای که توی گوشی ام سیو هست به صورت اتفاقی سه شماره توجه ام را جلب کردند، ناصر عبداللهی ، حسین پناهی و شماره ی منزل بابک بیات!! هرسه را پاک کردم چون دیگر نسیتند و من هم دوست ندارم باز این صحنه تکرار شود! شما هم شماره ی هر کسی که دیگر نیست را پاک کنید!! نیست دیگر !! مُرد!!

یک زمان چقدر از این شعر ها می نوشتم!! یادش بخیر :

خدا، دروغی شیرین بود
  عشق، رویایی بعید
و آن که اول سلام می دهد به رفتن نزدیک تر است
- من از این همه مزخرف که تشکیلم می دهند متنفرم!!

عید را یا می روم شیراز، یا اهواز و یا هردو!!

قسمتی از یک اس ام اس که روی گوشی ام می ماند و خاطره می شود:

" شروع کرد به مکیدن چپق اش، و بی شک نظرش را در ذهن خود منظم می کرد، پیر خرفت مزاحم!! اوایل آشنایی مان آدم جالبی بود، از ارواح خبیثه و کرم ها حرف می زد، اما خیلی زود از او و قصه های پایان ناپذیرش درباره ی دستگاه تقطیر خسته شدم "  
- جیمز جویس - دوبلینی ها -

وسوسه ی واسلاو هاول را حتما بخوانید. هاول یکی از سرشناس ترین نمایشنامه نویسان اروپای شرقی ست. پایان بندی وسوسه بسیار عالی و غیر قابل پیش بینی ست. مطمئنم دوستانی که همیشه بر حسب مترهای از پیش تعیین شده می نویسند و قضاوت می کنند می توانند در یک نمایشنامه ی قوی و معروف هم ببینند که خیلی جاها شکستن تعاریفی که هست یا خودمان می دهیم چقدر بهتر و غافل گیر کننده تر است. پیشنهاد های حامد در مورد کتاب، مخصوصا نمایشنامه، همیشه عالی بوده. حالا من این پیشنهاد را به شما منتقل می کنم.

تایماز خیلی خوب است. واقعا کارهایش خاص و دل چسب است. دیشب باز یک شب خوب با دوستانی بود که همیشه خاطره ساز بوده اند. یکی از دل چسب ترین ترانه های تایماز را برایتان می نویسم. شما همچنان حسرت این را بخورید که چرا با صدای خودش این ترانه را نمی توانید بشنوید!!

من یه کفش دوزِ چاقم روی پلک تو
که ورم داری بذاری روی پوستت که سرما نزنه تنم -ُ ، تنم -ُ
من یه زنبورِ زردم روی ِ گل تو، که نیشت می زنم، می زنم
بوی نفسات، بوی لباسات، رفته توی سلولای تنم

من صورتم -ُ می چسبونم به شیشه ی قطار
این یعنی خدانگهدار
تو می دوی دنبالم روی ریلای کش دار
این یعنی خدانگهدار

من یه رنگِ اُختایی، روی هوسات
بکشم توی ریه هات، مصرفم کن
من یه قطره ی آبم روی شکمت
بکشم توی تنت، مصرفم کن

من صورتم -ُ می چسبونم به شیشه ی قطار
این یعنی خدانگهدار
تو می دوی دنبالم روی ریلای کش دار
این یعنی خدانگهدار

(تایماز افضلی)

(صائب)

یک نفر هست که بچه ها می گویند سال هاست به مجله (هفته نامه ی سینما) زنگ می زند. جانباز جنگ است، موج به او خورده و به قولی موجی ست! عاشق نیکی کریمی است و می خواهد با او صحبت کند، وای به روزی که عکس نیکی روی جلد برود، غیرتی می شود بیا و ببین!! آدم جالبی ست! بچه ها از دستش خسته شده اند ولی من ازش خوشم آمده. قرار شده هر بار زنگ زد من با او صحبت کنم، بار آخری که زنگ زده بود می گفت به نیکی بگو ۲ میلیون به حسابم بریزد وگر نه همه ی شما را می فرستم هوا! می گفت شوخی هم ندارم!! اما شماره حساب نمی داد چون می ترسید به پلیس بگوییم و لو اش بدهیم. قول داده یک نامه برای نیکی بنویسد تا جوابش را برایش بگیریم! این را گفتم تا باز اشاره کنم هنوز خیلی خانواده ها از رعشه های جنگ می لرزند، دیکتاتور ها می جنگند تا بزرگ بمانند، حیوانات می جنگند تا زنده بمانند! بازی جالبی ست!

تنها یک بار تا این حد به دوست داشتن رسیده بودم که یک نفر جفت پا پرید وسط احساساتم، هنوز نمی گویم عشق چون این موضوع برایم آنقدر مقدس است که باید تا مغز استخوانم درکش کنم، اما بخشیدمش. آن کسی که احساساتم را خراب کرد بخشیدم، جاهای دیگری در حق من الطاف! زیادی داشت، این ها را هم بخشیدم، فقط دوست دارم یک روز که بزرگ شد، وقتی پشت سرش را نگاه کرد، از خودش پشیمان نباشد، برای خودم هم همین آرزو را دارم. مهم ترین مسئله ام همین است. نمی خواهم یک لحظه هم اشتباه، زندگی کنم و بعد پشیمانی بکشم. گرچه ما انسانیم و همیشه خطاکار. ولی امیدوارم به درست بودن بیشتر از این ها پایبند باشیم، و به انسانیت. همین!

برای عید چند تا پیشنهاد مختلف دارم، برای مسافرت، یکی اصفهان است، یکی شیراز، یکی گردنه ی حیران!!(باور کنید نمی دانم املای درستش این است یا نه!!) هنوز تصمیمی نگرفته ام!! شاید هم هیچ جایی نروم! راستی این گردنه حیران هم نوستالژی دارد برای من، یک نوستالژی که اتفاق نیافتاد!! هی!! امیدوارم سال خوبی داشته باشید!!

تو بالایی، نمی دونی، چقد خوبه زمین گیری
همه یک روز می میریم، تو بالایی... نمی میری!
(میثم یوسفی)

(مولانا)

خیلی وقت است به این نتیجه رسیده ام که عروض و قافیه چیزهای مهم و خوبی هستند اما اگر بدانی و برای مفهوم رعایت نکنی مشکلی ندارد، بعضی وقت ها هم آنقدر دست و پا گیر می شوند که مجبور می شوی به خاکی بزنی. خیلی وقت است برای من حرفی که می زنم یا باید بزنم مهم تر از هرچیزی ست، مهم تر از نظرات دیگران، مهم تر از خط قرمزها... البته به شعر و شاعری خیلی معتقدم و به این مومنم که اگر بتوانی از قالب عروض و قابلیت ها و ضربات زیبای قافیه به درستی استفاده کنی دلنشین تر می توانی حرف بزنی. ولی همیشه به خودم این اجازه را می دهم که تجربه های تازه ای هم داشته باشم. در ضمن افرادی که تجربه نشان داده فقط با احساسشان شعر می گویند و عمدتا هم راه ترانه را پیش می گیرند چون هم به گمانشان هم راحت تر است و هم اینکه برد بیشتری نسبت به شعر دارد کمتر برایم رسمیت داردند مگر اینکه روی موسیقی کارشان به درستی جواب بدهد. نادانی هیچ گاه قابل دفاع نیست! 

امیدوارم بتوانید بخوانیدش!
مغزم گیر کرده.............. هیچ چی به ذهنم نمیاد
قلبم هنوز می زنه اما............ نمی دونم دلم چی میخواد
انگار همه چی معلقه
             همه چی سرِ جاشه ولی
                       هنوزم بوی زن می ده
                               همین صندلی ِ بغلی
کاشی های ِ کف ِ سفره خونه
خیلی منطقی چیده شدن
         تو از منطق بدت میومد...........من.......از حرفِ عاشقونه زدن
قرار بود رابطه ی ما دو تا        
شبیه ِ کلیشه ها نباشه
ولی این خودش یه کلیشه س
          که کمی هم حماقت باهاشه
تو قلیون نمی کشیدی.......ولی من......هنوز دارم پک می زنم
دود ـُ می فرستم توی ِ سینم -ُ به منطق کاشی ها فکر می کنم
به گلی که تو گلدون خشکیده
به دستمال که روش رژِ لبته ...........خیسه...... نمی دونم واسه چی
                                                            به قرصایی که شام ِ امشبته
به حرفایی که شاید ما می زدیم
        ولی یکی دیگه اونارو نوشته بود
حتی از کارتونا هم می گفتیم .......... آنشرلی ... گالیور ... رابین هود

یه دختر تو چشام زل زده ......... انگاری بدجوری خداشم
شایدم می شد یه جور دیگه دید ........ شاید می شد عاشق ِ تو ........
(میثم یوسفی)

تکه تکه های خاطراتم را به نخ می کشم.
شکتسه زیاد بوده ولی مهم نیست. مهم نیست. مهم این است که هیچ وقت خودت را انکار نکنی و با همین شکسته ها زندگی کنی.
زندگی چیزی جز این نیست. برای همین هیچ کس هیچ وقت از منِ حقیقی چیزی نمی فهمد و نخواهد فهمید!

۱ - فکر می کنم به این که آیا واقعا من خشونت پنهان دارم؟ شاید! همه از آرامشم می گویند، ولی این را کسی نگفته بود. البته اگر بدترین مریضی هم بود می توانست درست بشود! من می توانستم خودم را خوب کنم...

۲ - چند آهنگ از استراوینسکی دارم و دنبال همه ی آهنگ هایش هستم، کسی سراغ دارد؟

۳ - دنبال یک خواننده(یا هم خوان) زن می گردم. ترجیحا با صدای آلتو. توجه کنید که خیلی از بچه های شناخته شده تست داده اند و هنوز مقبول نیافتاده اند!! به خاطر احترام به آن ها اسمشان را نمی نویسم. شما اگر معروف یا غیر معروف با هر گرایش موسیقیایی سراغ دارید معرفی کنید(نقدا ایمیل بزنید.) قول می دهم اگر صدایش اوکی بشود بهترین اتفاق خوانندگی اش خواهد افتاد!! نگران هیچ مساله ای هم نباشید، زمینه ی هم کاری مجاز است و در قالب قوانین ایران.

۴ - از همه ی دوستانی که تازه فهمیدم این جا را می خوانند ممنونم و واقعا خوشحال!

" من سیزیف را در دامنه ی کوه ها رها می کنم! بار سنگین او را پیوسته باز می یابم. اما سیزیف وفاداری متعادلی را تعلیم می دهد که منکر خدایان است و صخره ها را بلند می کند. او هم قضاوت می کند که همه چیز خوب است. این جهانی که از این پس فرمان روایی ندارد، در نظر او نه بی حاصل است و نه بی ارزش. هر حبه ی این سنگ، هر درخشش فلزی این کوه آکنده از شب، تنها برای او دنیایی می سازد. همان تلاش به سوی قله ها کافی است که قلب انسان را آکنده کند. باید سیزیف را خوش بخت شمرد. "
(آلبر کامو)

مهیار کاظم زاده از دوست های نزدیک من هست. نمی خواهم تعریف بکنم چون ترانه اش و فعالیت هایش بهتر حرف می زنند. منتظر آلبوم راستین هستیم تا ترانه ی مهیار را با ملودی فرید زلاند  و صدای راستین بشنویم. یک ترانه ی تازه از مهیار را با هم می خوانیم :

- مهیار کاظم زاده -